life is not easymy past in present
วันนี้แค่ผ่านมา แล้วเกิดคิดถึงเรื่องเก่าๆเท่านั่นเอง
...สตอรี่ไทยเปลี่ยนไปมากจริงๆ มีสีสันกว่าก่อน
ฟังชั่นของเวปก็มีมากขึ้น ทำเอาเรางงไปเลยทีเดียว...
......
...
คิดแล้วก็นึกถึงสมัยที่เราเริ่มเขียนได ตอนนั้นเรา สนุกกับมันมาก..
..อยากให้ไดดูดี ก็ต้องหาโค๊ตมาใส่ แล้วก็เปลี่ยนนู่นเปลี่ยนนี่...
อยากมีไอคอนไว้ใช้เวลาcomment ก็ต้องจ่าย full ..ต้องไปชวนคนมาพ่วงไอค่อนด้วยจะได้ดูเท่ห์
...ไม่ว่าจะไปที่ไหนเราก็จะพกกล้องติดตัวไว้ตลอด กะว่าจะเอารูปมาใส่เวลาอัพได
เวลาเขียนไดทีนึง ก็นั่งคิดว่าจะเขียนอะไร เขียนยังไงให้โดนใจคนอ่านดี...
จะได้มีcommentเยอะๆ ฮ่าๆๆ(ตอนนั้นกระแสสะสมคอมเม้น 50 up ถึงจะอัพไดหน้าต่อไปกำลังมาแรง)
....................................คิดถึงเรื่องเก่าแล้ว ย้อนหันมาดูตัวเองตอนนี้ก็ตกใจ
..ทำไมโตเร็วจังวะ!! จากเด็กวัย 14 ถักเปียไปรร. ตอนนี้กลายเป็นสาววัยเลข 2
ซึ่งกำลังจะเข้าสู่วิถีชีวิตของผู้ใหญ่แล้ว ... ไม่มีโรงเรียน หรือ มหาลัย ไม่มีใครมานั่งสอนอีกแล้ว
ไม่มี!!?สำหรับเราตอนนี้....คำว่า ไม่มีมันเจ็บปวดวะ
เหมือนสิ่งสำคัญโดนขโมยไป..แล้วยังทำใจไม่ได้
Ps.(<<เมื่อก่อนฮิตมากนะ สมัยนี้ยังมีอยู่มั่ย)
-บางทีคนเราก็ต้องรู้จักการยอมรับ และ ฝืนก้าวต่อไป.....(ถึงจะไม่อยากก็เถอะ ;p)
-ชอบสตอรี่ไทยแบบเมื่อก่อนมากกว่า ง่าย และ เร็ว (อย่าโกรธนะคะ webmaster T_T แบบนี้ก็ดีนะแต่ช้าไปหน่อย)
